sleeping on grass (草の上で寝る)

De eerste nacht in Izumi sliep ik het klokje bijna volledig rond. Dat was ook wel nodig, want ik moest in het begin van de middag de cameraploeg nogmaals te woord staan. “Yesterday you were quite tired, so we would like to ask you some questions again after you’ve had some sleep” legde de tolk mij uit. Prima, voor mij een kans om nog wat berekender antwoord te geven op hun vragenvuur.

Het deed me in ieder geval zeer goed weer wakker te worden in een tatamikamer. Helemaal geland was ik echter nog niet, en dat ging ook nog wel even duren. In de avond kwamen namelijk mijn moeder en zus (haar vriend zou later ook nog komen) aan in Osaka vanuit Thailand en zouden ook in het gasthuis in Izumi verblijven. Meestal heb ik wat tijd op mezelf nodig om ergens goed te wennen en in een ritme te komen. Dit was in eerste instantie ook de bedoeling, aangezien ik ruim een week eerder dan mijn familie zou aankomen, volgens de planning. Door omstandigheden in het Midden-Oosten werd mijn vlucht met Qatar Airways echter geannuleerd, en moest ik een duurdere ticket boeken die later vertrok. Daarom kwamen wij nu bijna tegelijkertijd aan in Japan.

Zodoende begint mijn avontuur hier eigenlijk meer als een soort vakantie, en dat is natuurlijk ook heel leuk. Al helemaal omdat ik mijn familie kan laten zien waar ik het komende jaar zal verblijven, en ook om plekken met ze te bezoeken waar ik in 2024 al eens ben geweest. Mijn aandacht voor het zijn van een tatami apprentice dreef dus al snel weer naar de achtergrond. De focus lag nu eerst even op het zien en ervaren van Japan door de zintuigen van een toerist. En soms ook die van een tour guide…

In en rond Izumi zijn er al genoeg leuke plekken om te bezoeken. De stad bevindt zich namelijk precies tussen de miljoenenstad Osaka in het noorden en de bergen en natuur in het zuiden en oosten. Het centrum van Osaka bereik je dan al met een treinrit van ongeveer 40 minuten, zonder te hoeven overstappen. Zelf vind ik de stad veel te druk en te groot, maar er is natuurlijk wel meer dan genoeg te beleven – de straten bij Namba, en met name het uitgaansgebied Dotonburi, puilen uit van cafés, restaurants en winkels. Vergeleken met de stedelijke rivaal van Osaka, Tokio, is de sfeer hier toch een stukje ruiger en losser. Perfect voor de vele (lompe) toeristen die op zoek zijn naar maximale prikkels, consumptie en Japanse snacks en streetfood. Kortom, een plek die de ervaring zeker waard is. Na een bezoek aan Osaka Namba geniet ik altijd enorm van de treinrit terug naar Izumi, waarin ik keer op keer gefascineerd ben door de aangename stilte in de coupés, spits of geen spits.

In Izumi zelf is het een stuk gemoedelijker, ondanks dat het nog steeds een drukke stad is. De straten zijn vaak behoorlijk smal, maar er rijdt een hoop verkeer rond. Gelukkig zijn er genoeg plekken dichtbij om aan de verkeersdrukte te ontsnappen. Zo bezochten we een grote bloementuin aan de rand van de stad, het Izumi Recycle Environment Park. Het was natuurlijk nog erg vroeg in het jaar, maar de narcissen stonden hier al in bloei, samen met enkele tulpen en een groot veld bloeiende raapzaad.

Osaka is niet de enige stad die relatief eenvoudig te bereiken is vanuit Izumi. Ook Kioto en Nara zijn goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Ik moet bekennen dat ik nog nooit in de stad Kioto ben geweest, ondanks dat het zo dichtbij is. De drukte schrikt mij af… Omdat Gwen toch nog met Bas, haar vriend, daar zal verblijven, leek het mij leuk om een kleiner plaatsje te bezoeken in de prefectuur Kioto ligt: Uji. Een stadje met een rijke historie waarvan ik in 2024 al erg gecharmeerd was en dat mij als theeliefhebber in het bijzonder aansprak. Dit stadje was in de 13^e eeuw één van de eerste plekken in Japan waar cha (茶) werd verbouwd.

Tegenwoordig staat Ujicha (宇治茶) nog altijd bekend als thee van de hoogste kwaliteit. Ook het groenetheepoeder matcha (抹茶) en de geroosterde groene thee houjicha (ほうじ茶) zijn hier in overvloed te vinden. De matcha wordt overigens in veel ander eten verwerkt om het een groene kleur en subtiele theesmaak te geven. Tegelijk profiteer je van de gezonde voedingsstoffen die groene thee rijk is. Zeer ingenieus. Een bekend voorbeeld is mochi (餅), die groene cakejes gemaakt van rijstmeel met een vulling van zoete rode bonen.

Nara is een andere grote stad met een zeer lange geschiedenis. Het is één van de oudste steden van Japan, en zelfs hoofdstad geweest van Japan vóór Kioto en Tokio. Dit is echter niet de (enige) reden voor veel toeristen om deze stad te bezoeken. Er lopen namelijk meer dan duizend welgemanierde herten rond in het grote park waar je zo in loopt vanaf de stad. Massa’s toeristen doen hier een ritueeltje met een hert dat, in ruil voor een speciaal koekje, het hoofd buigt als reactie op het knikken van het hoofd van de toerist. Omdat er om het park geen hekken staan, kunnen de herten vrijuit rondlopen en zelfs tot in het stedelijke gedeelte van de stad gaan. Desondanks waren we best verbaasd om in de ochtend, direct bij het naar buiten gaan, een eenzaam hert aan te treffen in de stille straat van ons verblijf in het centrum.

Naast dat de herten zeker een goede reden zijn om Nara te bezoeken, waardeer ik de stad ook enorm om zijn gemoedelijke sfeer in het oude gedeelte, Naramachi. Hier bezochten we een oud traditioneel huis dat omgetoverd is tot gratis museum, en ontdekte ik in een nabijgelegen cafeetje amazake, een warm, zoet drankje op basis van gefermenteerde rijst. Om de sereniteit hier te ervaren is een overnachting in Nara eigenlijk een must, temeer omdat je vanuit Nara ook weer snel bij andere plekken kunt komen die enorm de moeite waard zijn.

Omiwa Jinja is één zo’n plek die de moeite waard is. Dit is een zeer groot terrein met meerdere (grote) shinto-altaars, of shrines, bij de Miwaberg. Tijdens ons bezoek hier beseften we dat het die dag 21 maart was, oftewel de dag van de lente-equinox, een belangrijke feestdag in Japan. Het is in wezen het begin van een nieuw jaar, en veel mensen kwamen naar de shrine toe voor een gebed bij één of meerdere altaren op het terrein. Wat mij op één van de hoger gelegen plekken verblijdde was een waterbron waaruit je vers drinkwater naar believen mocht tappen. Heilig ‘honingwater’ uit de bron van Mt. Miwa en Mt. Kamitai.

In de namiddag van deze geslaagde dag keerden mijn moeder en ik terug naar onze Airbnb in Nara om onze tassen te pakken. De goedlachse en vriendelijke eigenaar van de accommodatie houdt op de begane grond tegelijk ook een klein okonomiyaki-restaurant, waar we uiteraard wat gingen eten en drinken. Als je nog eens besluit om naar Nara te gaan, ga dan zeker naar dit restaurant toe: Omitsu.