“Atsui desu yo ne!?” Het regenseizoen is ten einde en de Japanse zomer maakt het leven zwaarder dan anders. Voor ik dit zelf had meegemaakt, dacht ik dat het toch niet zo erg kon zijn. Maar met dit warme, vochtige weer wil je eigenlijk niet veel anders doen dan binnen blijven, en zeker niet te lang in het zonlicht zijn. Op 4 juli maakte ik desalniettemin de beslissing om op mijn vrije dag nog eens naar Makiosan te fietsen. Shindoi, uitputtend! Het was de laatste keer dat ik zo’n stuk (een uur, heuvelopwaarts) ging fietsen in de Japanse zomer.
In Fujitatami was de Zweedse vrijwilliger, Emil, net vertrokken. Een Catalaanse dame, Berta, was ervoor in de plaats gekomen. Ze vertelde me in het begin dat ze, afgezien van het bezoeken van een Spaanse (Catalaanse) vriendin die in Tokio woont, niet veel reden had om naar Japan te komen. Kennelijk is Japan een dusdanig populaire bestemming geworden, dat mensen er tegenwoordig maar gewoon heen gaan omdat dat ook kan. Het zien van de film Perfect Days had haar kennelijk over de streep getrokken om de reis te maken. Ik had deze film nog niet gezien, maar de lovende recensies erover wel gelezen.
Na het eindelijk zien van de film op Netflix, begreep ik de positieve reacties en waarom het als goede reclame dient en heeft gediend om Japan te bezoeken. Er wordt een romantische traag- en stilheid geschetst in de Japanse alledaagse werkelijkheid die welkom is in onze gehaaste en met onzin volgepropte samenleving. Desalniettemin is het een romantiek van onthaasten die des te minder herkenbaar lijkt vanuit het perspectief van de hete zomermaanden. Traag- en stilheid is nu een kwestie van noodzakelijkheid om te overleven, niet van waardering van het moment. Althans, zo voelt dat voor een ongewende buitenlander als ikzelf. Toch zijn er nog genoeg dingen om van te genieten, mits je het onafgebroken zweten niet schuwt.
In de tatamiworkshop ben ik nog steeds bezig met het maken van speciale tatamivormen. Deze maand onder andere een achthoek en een vijfhoek. Het zijn eigenlijk doorontwikkelde vormen van de vierkante shitone, en iets lastiger te maken omdat de hoeken niet loodrecht zijn. Dit heeft dan ook als gevolg dat het patroon onmogelijk perfect door kan gaan over de hoeken. Verder vereist het reken- en meetwerk iets meer aandacht, maar het principe blijft hetzelfde als met de vierkante tatami. Wanneer dit goed is gedaan, is het naaiwerk slechts een meditatieve formaliteit.
De dagen gaan voorbij en worden langzaam zelfs nog warmer en vochtiger. Temperaturen stijgen gedurende de dag tot 36 a 38 graden, en ’s avonds wordt het niet veel koeler dan 30. Geregeld moet Hiromasa nog steeds tatamimatten afleveren in sociale-huurwoningen die zich soms bevinden op de 4e of 5e verdieping terwijl er geen lift is. Met z’n tweeën is dit al een zware klus, om soms wel 10 tatamimatten naar boven te sjouwen, laat staan om dit in je uppie te moeten doen. Het zijn die momenten dat ik me het meest nuttig voel tijdens mijn apprenticeship.
Omdat de periode van grauwe, regenachtige dagen nog maar kort geleden was, was het zien van een blauwe heldere hemel met zonneschijn nog steeds een fijn gezicht. Om de zomer te vieren dachten we dat het een goed idee zou zijn om naar een mooi strand te gaan in Wakayama. Met z’n vieren vertrokken we in de ochtend met de auto naar Wakayama, wat ongeveer een uur rijden is vanuit Izumi. Vlak voor aankomst stopten we nog bij een 7Eleven, omdat het kennelijk normaal is om een biertje te halen voor op het strand, ongeacht hoe laat het is.
Het was in de ochtend nog wel uit te houden op het strand, en zeker met een regelmatige duik in de zee was het best aangenaam. Tegen beter weten in, echter, zaten we te lang op het strand en in het water, volledig blootgesteld aan de zon. Ik was goed verbrand, maar Kana was er erger aan toe. Haar gezicht was een paar dagen lang onherkenbaar opgezwollen geraakt.
Aansluitend aan het luie avontuur in Wakayama bezocht ik een concert in Osaka van Shing02. Een Japanse rapper die bekend is van onder andere de Luv(sic)-hexalogie in samenwerking met de te jong overleden producer Nujabes. Hier rapte Shing02 de gehele hexalogie onder begeleiding van een Britse band die de iconische nummers live speelde.
Op 15 juli had Hiromasa nog een speciale klus gekregen met betrekking tot een sociale huurwoning. De bewoonster heeft namelijk last gehad van lekkage, waardoor tatamimatten in haar appartement beschadigd waren. Dit zeer kleine appartement stond vol met grote meubels, dus het was een flinke opgave om de tatamimatten te vervangen, zeker met de hitte en het feit dat er geen airco aanwezig was. Nogmaals, shindoi!
Wat tevens zorgt voor ongemak en ergernissen is de bouw van 15 nieuwe woningen pal achter het gasthuis en het huis van Hiromasa. De ruimte is daar zeer beperkt en toch worden er nieuwe huizen, 15 stuks, gebouwd naast de rijstvelden waar er nog enigszins plaats was voor wat ademruimte in de steeds dichter bebouwde suburbs die Izumi is. “I am opposed to the continuous construction of buildings when the Japanese population is declining.” Iets waar ik me zeker ook in kan vinden.
Met de aanhoudende hitte en vochtigheid is het nog altijd overleven, en een besluit om er in het weekend eens op uit te gaan, gaat gepaard met een drempel waar je nauwelijks overheen kunt kijken. Toch gingen Berta en ik, haast tegen beter weten in, op avontuur naar het noorden van Osaka Pref., namelijk Minoh en Katsuoji. De waterval bij Minoh staat bekend als grote toeristische trekpleister, en ook Katsuoji tempel, op 1 uur lopen van de waterval, zou een bezoek waard zijn.
Het is twee uur met de trein van Izumi naar Minoh, en hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, hoe meer Spaanse toeristen we (of eigenlijk vooral Berta) opmerkten. Berta is, zoals gezegd een Catalaanse, en heeft een uitgesproken mening over de Catalaanse kwestie. Wanneer er ergens Spaans wordt gesproken en dit wordt gehoord, is het vermakelijk om haar gezichtsuitdrukking te zien veranderen.
Vanaf het moment dat we uit de laatste bus stapten om te voet verder te gaan richting de waterval, werden we direct weer overrompeld door de hitte. Het zweten hadden we al lang voor lief genomen. We hadden onszelf twee doelen gesteld, en die zouden we halen ook. Na een uur slenteren langs de mooie slingerende Minoh-rivier tussen de diepgroene bomen, bereikten we de waterval. Vanwege de hitte was het niet zo druk als de recensies op Google je doen laten verwachten, wat een meevaller was. Desalniettemin was het voornamelijk gewoon even kijken naar het vallende water, een fotootje maken en weer door. We hadden bovendien wel een biertje verdiend.
Na het biertje vervolgden we onze weg te voet naar Katsuoji Temple. Via de weg zo’n 50 minuten lopen, maar er zouden ook hikeroutes moeten zijn die wat meer door de natuur gaan. Echter werd de eerste ingang voor de hikeroute geblokkeerd (of bewaakt) door een grote groep apen met wie we het niet aan de stok wilden hebben. Daarom besloten we om toch maar gewoon de autoweg te volgen naar de tempel.
Bij aankomst bij de tempel leek het erop dat wij de enige twee waren die er naartoe waren gelopen. We zagen eruit (en roken waarschijnlijk ook) alsof we een paar dagen achter elkaar aan het lopen waren geweest, en ik voelde me in eerste instantie underdressed tussen de andere toeristen die met feilloze outfits uit de bussen kwamen stappen. Het was dan ook een plek waar ik waarschijnlijk nooit naartoe was gegaan, ware het niet dat Berta deze plek hoog op haar lijstje had staan. Die megapopulaire toeristische attracties waar massa’s mensen in de rij staan om naar hetzelfde bekende plaatje te kijken en daar een foto van te maken, daar ben ik niet zo van, en heb me van dit bezoek dan ook van te voren weinig voorgesteld.
Maar meteen bij binnenkomst van de grote, esthetische tempeltuin, was ik blij om hier toch naartoe te zijn gegaan. De entree door de poort leidde naar een brug over water waarlangs een kunstmatige nevel de sfeer betoverde. Ondanks dat het relatief rustig was op deze beroemde plek, was het aandeel Spaanse toeristen vrij groot, wat voor Berta de magische sfeer wellicht ietwat ontgoochelde. Tot overmaat van ramp zou het Spaans voetbalelftal de volgende dag ook nog eens wereldkampioen worden. Maar een troost is dat er wel een aantal belangrijke Catalaanse voetballers het team meehielpen naar de overwinning op Argentinië.
Leave a Reply