Op 1 september werd ik door Hiromasa en zijn vrouw Kana meegenomen naar de shrine bij Makiosan. Er wordt een speciale shinto-bijeenkomst gehouden genaamd ‘Narigama’. Of het een onbekende, vergeten of voor de meeste mensen een oninteressante aangelegenheid is, weet ik niet, maar er waren maar een stuk of vijftien anderen aanwezig. Op dezelfde dag nog, heb ik deze ervaring onder woorden gebracht, omdat het nogal speciaal voelde en opdat ik de details en de gang van zaken tijdens het ritueel niet zou vergeten. Hier volgen mijn notities:
Vandaag een shinto-ritueel bij het tempeltje naast de waterval bij Makiosan. Met Hiromasa-san en Kana-san. Een mysterieuze aangelegenheid. Er waren nog zo’n 15 anderen, met name vrouwen van middelbare leeftijd of hoger. Ook een hele oude man en nog twee andere mannen waren er. Een vierde jongeman kwam toen het ritueel net begonnen was nog binnen.
Er stond een groot vat met water erin boven smeulende en vlammende kolen. We kregen van de jonge monnik/ritueelleider een snuf zout om ons ritueel te reinigen, zowel in mond als op schouders en lichaam. Er werden mantra’s gezongen door de monnik en om de zoveel regels werd er karakteristiek tweemaal geklapt door ons allemaal. Dat herhaalde zich een aantal keer. We werden nog 1 voor 1 een keer naar het midden gemaand en werden daar door de monnik met een aparte staf met belletjes energetisch (?) gereinigd of ritueel gezuiverd.
De mantra’s begonnen weer, maar nog intenser. Begeleid door de rinkelende staf in een driekwarts maat, wat veel weg had van een wals. Het begon hypnotisch te worden, en meditatief tegelijk. De meeste deelnemers deden mee met de mantra’s opnoemen en de energie was merkbaar aan het opborrelen. Op een gegeven moment begon ik een luid, laag, zwaar en onophoudelijk gezoem te horen, als waar het een speciaal alarmsignaal. Ik kon van niks zien waar het geluid vandaan kwam.
De energie bereikte een hoogtepunt. Japanse, met name vrouwelijke, stemmen die zeer ritmisch mantra’s voortbrengen onder begeleiding van het mysterieuze instrument dat de rinkelende staf was. Er heerste een diepe focus en grote gezamenlijke aandacht in het moment. En er was veel geluid. Ik bemerkte dat wanneer ik mijn hoofd enigszins verplaatste, dat de zoemende zware trilling luider of zachter kon worden. Ik moest denken aan de geluidsgolven die gedemonstreerd werden in de natuurkundeklas op de middelbare school. Het gezoem in de tempel hier bleef maar voortduren, evenals de ritmiek van de mantra’s en het gekletter van het instrument. Ik had mezelf voorgenomen om erop te letten wanneer ik het harde gezoem zou horen stoppen.
Ondertussen was ik erachter gekomen dat het diepe, harde, dreunende gezoem uit het stomende vat kwam. Evenals kokend water uit de kieren aan de bovenkant. Ik keek om me heen tijdens het ritueel en zag de aanwezigen in opperste concentratie, ogen dicht en mantra’s opdreunen. De energie was bedwelmend, alsof ik in een plotselinge trip was beland.
Na verloop van tijd was het gezoem echter beëindigd, maar ik heb niet waargenomen dát het eindige. Ik was toch echt verloren in het moment en onderdeel geworden van de gemeenschappelijke focus. De explosieve energie in de ruimte was weer aan het afnemen en maakte plaats voor kalmte.
De chronologie van de gebeurtenissen ben ik al kwijt. Maar de monnik deed nog een aantal zeer speciale handgebaren richting het vat, ze haalde de deksel eraf, deed er gedecideerd rijst in, en liet alle deelnemers 1 voor 1 ook wat rijst in het vat doen.
Naderhand bleek dat het een ritueel was om inzicht te krijgen in de nabije toekomst: is die positief of negatief? Het schijnt dus zo te zijn dat het vat lang niet altijd geluid maakt bij dit ritueel, en vaak ook niet zo hard. Hoe harder het geluid, hoe beter de kami ons gezind zou(den) zijn. Iedereen behalve ik wist dit natuurlijk al, dus de sfeer was na het ritueel enorm ontspannen en vrolijk. We hadden namelijk zojuist een flink hard dreunend geluid gehoord.
We waren tevens herkend door een van de oudere aanwezige heren, en ook de jonge monnik maakte een opmerking tijdens haar toespraak over de TV Tokyo-uitzending. De man (Kita-san) blijkt een boer te zijn uit de buurt van Koyasan, en ging vol verwondering voor ons op zijn knieën zitten en in het Japans een monoloog houden over hoe geweldig (subarashi) hij het vond dat hij ons als ‘bekend’ tatamiduo hier tegenkwam. “Subarashi” heeft hij tig keer gezegd, en ik knikte maar mee en zei hem meermaals “arigatō”. Hij werd in die positie voor ons vergezeld door een olijke vrouw die wat stiller bleef maar evengoed aanwezig was, doordat iedere keer mijn blik naar haar werd beantwoord met een opgetogen brede open lach waarbij haar hele gebit zichtbaar was terwijl ze haar hoofd aandoenlijk kantelde en haar schouders licht verhief, bijna alsof ze een rol van ingehuurde schattige vriendin voor mij vervulde.
Bij het naar huis gaan werd de halfgekookte rijst over de aanwezigen verdeeld, alsmede wat groenten, stukjes mochi en kleine kartonnen pakjes saké met rietje. Die saké heb ik dezelfde avond nog bij het koken met het bijgeplakte rietje opgedronken. Ik wist het wel na het bijna overleefd hebben van de zomer: september, de herfst en de rest van het jaar worden mooi en positief. De kami heeft/hebben het ons zelf verteld.
Leave a Reply